Ik ben in Zambia op zoek naar leeuwen en stap op een heuvel mijn jeep uit om met een verrekijker de savanne af te speuren. Ineens schiet er een varaan weg! Dan staat er maar één ding te doen: erachteraan!

Een nijlvaraan achtervolgen is niet makkelijk. Hij kan – door zijn staart naar links of naar rechts te zwiepen – vliegensvlug van richting veranderen. Veel makkelijker dan ik! Na een paar flinke schuivers heb ik hem, en híj míj, want hij zet meteen zijn tanden in mijn onderarm. Eigen schuld! Gelukkig laat hij los en kan ik voor de camera uitleggen hoe gaaf deze dieren zijn.

Scherpe klauwen
Naast de grote tanden hebben nijlvaranen vlijmscherpe klauwen aan hun tenen, met nagels van een paar centimeter waarmee ze je helemaal kunnen openrijten als je ze wilt pakken. Ook hebben ze een enorme staart die ze als zweep gebruiken om klappen mee uit te delen. En – zo hebben we een paar jaar geleden ontdekt en gepubliceerd in het wetenschappelijke blad Nature – ze zijn giftig! Niet vanwege de bacteriën, zoals vroeger altijd werd gedacht, maar dankzij gifklieren (net zoals bij slangen). Gelukkig is het gif voor de mens niet zo gevaarlijk. Terwijl ik met de nijlvaraan in mijn handen op de savanne sta, besef ik ineens dat ik toch wel erg ver van de auto ben weggelopen tijdens mijn achtervolging in een gebied met veel leeuwen. Soms neemt mijn enthousiasme het roer even over! Ik laat    de varaan vrij, stap de (veilige) jeep in, en rijd verder de prachtige savanne in.